maLowAnie NA daCHu

Poprzedniego wieczora spotkałem się z Kiną i Snakiem na WanChai'u. Spotaknie po paru miesiącach w barze co serwuje drinki za 10HKS. Późnym popołudniem wstałem z lekkim bólem głowy na Prince Edwardzie z perspektywą malowania znajomej reklamy na dachu. Wiał mocny wiatr i miałem wrażenie, że stwórca sprawdza mnie po raz kolejny w życiu, a na pewno nie po raz ostatni. 

Szkic wyszedł nadspodziewanie dobrze i pozostało wypełniać i uważać na siebie.

Choć w tym samym momencie Pan Chang na małym daszku od klimatyzacji, tuż tuż nieopodal musiał uważać o wiele bardziej. Choć będąc trzeźwym może mu to do głowy nie przyszło. Trzeźwy umysł.

Szybki taniec na dzachu skończony.

caTeYE

przed i PO

SiNgaPUr

I odleciałem samolotem do Singapuru zostawiając za sobą najważniejszy moment mej podróży. Ostatni etap, miasto, które wedle wielu miało być podobne do HongKongu. 

Singapur to bogate miasto-państwo. Większość skojarzeń z nim związanych dotyczy surowego prawa  oraz czytsości na ulicach. Byłem co prawda tylko parę dni i jako turysta, ale nie odniosłem wrażenia nieskazitelnej czystości i porządku. Porządek publicznyw  musi jednak być skoro na ulicach nie widać nawet policjantów, niemniej łamanie przepisów (zakaz palenia, jeżdżenia na rowerze w niektórych miejscach) jest dość powszechne. 

 Jako mieszanka chińczyków z malezyjczykami i hindusami Singapur jest domem dla wielu wyznań.

Muzeum zabawek.

Diabelski młyn.

W porównaniu do HongKongu miałem wrażenie, że ludzie w Singapurze są bardziej zaiteresowani normalnością, społeczeństwem, kulturą. Jeśli kary są 2 krotnie wyższe niż w HK to bilety na spektakle są 2 razy tańsze. 

Może ze względu na wymieszanie ras, może bogactwo, a może dobra znajomość angielskiego, niemniej ludzie są tu bardziej otwarci i łatwiej się z nimi rozmawia w metrze lub na dyskotece. Z drugiej zaś strony większość mieszkańców, z którymi rozmawiałem narzekała na nudę i brak ekscentryzmu, który przypisywali Hong Kongowi.

To było ostatnie miejsce, wstęp do miasta i przygotowanie do powrotu.  

NEPaL wsi sPokOJna wSi radosNa - festiwalu CzAS

I wyruszyliśmy razem z całym Nepalem do rodziców na wieś.

A oto co się działo dalej z kozami co szły szlakami górskimi z Tybetu. 

Podczas trekingu jaki i później na wsi towarzyszyły mi książki o tematyce alpinistycznej. Magai gór i drobne życie ludzkie. 

Najlepszy pokój pod słońcem. Widok przez okno.

Gdy rodzice są zajęci pracą dzieci idą na huśtwake, których pełno się pojawiło z okazji festiwalu, albo uprawiają hazard.

Najważniejszy dzień festiwalu - rodzice dają tikkę swoim dzieciom. 

Czasami też przybłedom.

nEpaL - poWrÓt do KatHamNdu

Gdy zobaczyłem pod czyją opieką będziemy jechali tym rzęchem poprzez kręte górskie drogi wiedziałem, że nie trzeba się obawiać.

Współistnienie

W pokoju prócz mnie żyło 47 karaluchów co się ujawniło. Po nocy walki przeniosłem się, choć w sumie lepiej by było dla wszystkich jakbym się nie wprowadzał w te progi. 

Łazienka zarosła brudem. Współistnienie. Przyroda jest tak blisko. Wolałem hotel.